Alle berichten van LoesOnline

Niet voor het resultaat gaan

Terwijl de Olympische Spelen in Rio in volle gang zijn en er gehuild wordt om het behalen van zilver in plaats van goud, lijkt het misschien vreemd om een blog te schrijven met de titel ‘Niet voor het resultaat gaan’.
Toch is dit een van de belangrijkste principes van spelen (lees: jezelf vormgeven) en ook van spelen wat je al eerder (naar volle tevredenheid) hebt gespeeld.

Een van de dingen die ik frequent doe is mezelf beschikbaar stellen als gesprekspartner bij het oefenen van gesprekken. Dat gaat zo: iemand heeft een situatie in gedachten waarbij hij* iets wil bespreken en is nog niet tevreden over het resultaat of over hoe hij het normaal gesproken aanpakt. Hij vertelt mij wie zijn gesprekspartner is, of wordt, en ik neem deze rol op me.
Logischerwijs neemt hij zich iets voor in het gesprek en niet zelden stevent hij dan af op het resultaat dat hem voor ogen staat. Het gevolg is dat hij mij als het ware ‘overslaat’ in het gesprek. Ik ben een te nemen hindernis op weg naar een eenzijdig geformuleerd doel. Daardoor is hij blind voor alle mogelijkheden onderweg. Zoals de mogelijkheid om zichzelf juist via de interactie met de ander vorm te geven en de situatie te beïnvloeden. Om  vanuit een voortdurende verbondenheid met wat hem werkelijk drijft, keuzes te maken en kleur te bekennen. Om creatief en expressief te zijn en zichzelf beschikbaar te maken voor de situatie op een veelzijdiger manier dan hij vooraf had kunnen bedenken.  Om te schitteren in de dialoog.

In onderstaande video** formuleert Joyce DiDonato glashelder dat je nooit meester wordt van je eigen instrument, als je gaat voor het resultaat.
“Don’t recreate what just worked,” zegt ze. “Analyse the process you went through to create that result. If you go for the result: it ain’t gonna work!”

Voor spelen geldt hetzelfde: nooit het resultaat spelen, het resultaat komt voort uit de weg die je aflegt. Die weg kun je leren kennen, zodat je weet hoe je moet reizen. En spelen is niets anders dan jezelf beschikbaar maken voor wat je in de wereld wilt zetten. Een (moeilijk) gesprek bijvoorbeeld.

 

*   voor de leesbaarheid staat overal ‘hij’ waar zowel hij als zij bedoeld wordt
**  met dank aan Wilma van Tuyl die de video deelde op Facebook

Few-minutes-Miss

Alleen in films

Eind vorig jaar gebeurde bij het uitroepen van de Miss Universe-verkiezingen iets wat je alleen in films ziet, denk ik.
De verkeerde Miss werd gekroond:

Echt en verbeelding

In mijn werk met niet-acteurs, komt het gesprek vaak op wat wel en niet ‘echt’ is.
De fout bij de Missverkiezing voegt een mooie dimensie toe aan dat gesprek.

Een paar minuten dacht Miss Colombia dat zij Miss Universe was.
Ze was niet de ‘echte’ Miss. Ze dacht het alleen een paar minuten. Anderen deden daaraan mee: ze feliciteerden haar, kroonden haar, juichten en applaudisseerden voor haar.
Waren haar gedachten en gevoelens ‘echt’ of ‘niet echt’?
Ik denk dat iedereen daar hetzelfde antwoord op geeft: haar gevoelens en gedachten waren echt. Ze dacht immers dat het echt waar was.
En de gevoelens van Miss Philippines? Die eerst ‘verloren’ had? Was die teleurstelling niet echt?
Zelfde antwoord, vermoed ik.
Heel ander voorbeeld: Sinterklaas bestaat niet. Maakt dat de emoties van kinderen minder echt? Nee.

Dus om gevoelens ‘echt’ te laten zijn, hoeven we alleen maar iets voor waar aan te nemen. Zelfs als dat het in werkelijkheid niet is.

De waarde van ons voorstellingsvermogen

Alles is betekenisgeving. We spreken met elkaar af wat de werkelijkheid is. Vervolgens verhouden we ons ertoe. En reageren we erop met gedachten en gevoelens. Waar we lessen uit trekken. Of niet.

In het repetitielokaal, de vrijplaats van acteurs, is ons vermogen  iets voor waar te houden en ‘echte’ gedachten en emoties op te roepen, daarmee te werken en ervan te leren, een groot goed. Een schat in onze menselijke gereedschapskist waar we veel mee kunnen doen. Veel meer dan wanneer we ons limiteren door een strikte scheiding tussen wat ‘echt’ is en wat onze verbeelding en voorstellingsvermogen ons kunnen brengen.

Verhouden tot wat we voor waar houden

Het is aan ons om ons te verhouden tot wat we voor waar houden. Daar zijn geen voorschriften voor.  Er is geen verplichting om blij te zijn bij winst of verdrietig bij verlies.
Alleen wat goed voor ons werkt of niet, doet er toe.

Als ik Miss Colombia was, had ik de keuze: me kapot schamen dat ik tot Miss Universe was gekroond, zonder dat ik het was, of ervan genieten dat ik een van de weinige mensen was, die een paar minuten Miss Universe was en daardoor wist hoe het voelt om dat te zijn.
‘Echt’.

Ik weet wel wat ik liever kiezen zou.

 

 

Emotional detox? Mijn kopje thee

De zomervakantie is alweer bijna voorbij. De stroom van reclame-uitingen die ons ertoe aanzet ons lichaam bikini- en zwemshortwaardig te maken, droogt op. Als de scholen weer beginnen verdwijnen alle bikini diets samen met het geambieerde textiel weer voor een jaar in de kast.

Een van de aanbevolen methodes om het lichaam in vorm te brengen is detoxen. Het lichaam ontdoen van  opgeslagen gifstoffen, je daarna gereinigd en energiek voelen en langs die weg misschien ook een paar kilo’s lichter worden.

In de slipstream van de glanzende en spetterende aandacht voor het lichaam, die in de aanloop van de zomer door verschillende media golfde, kwam een stroom van voedingsproducten en -supplementen voorbij. Onder andere voor dat detoxen.

Zo stuitte ik toevallig op deze thee:

Emotional Detox Feel Free
Emotional Detox – Feel free

 

“Emoties zijn belangenbehartigers”

Emotional Detox? Daar moest ik even over nadenken. Dat het lichaam gifstoffen opslaat: ja, daar kan ik me iets bij voorstellen. We zijn een kleine fabriek, we verbranden, stofwisselen en we hebben afvalstoffen. Er blijft vast wel eens wat hangen of plakken bij dat proces. Zou er ook zoiets zijn als emotionele stofwisseling? Emotionele afvalstoffen?

Ik hoefde er niet lang over na te denken. Ja.
Ja. Dat is er.
Dat moet er zijn.

“Emoties zijn belangenbehartigers,” schreef Nico Frijda. Ik citeer hem regelmatig. Elke keer als ik het met mensen heb over hoe emoties je informeren over dat er iets gebeurt dat al dan niet in jouw belang is.
De emotionele afvalstofophoping die ik me kan voorstellen, vindt plaats omdat we niet altijd naar onze emoties (kunnen) handelen. Je houdt je in. Bijvoorbeeld
– omdat je dit jaar het kerstdiner gezellig wilt houden;
– omdat je nog langer met die collega moet werken;
– omdat de klant koning is;
– omdat je je kinderen het goede voorbeeld moet geven;
– omdat je leidinggevende een heel ander type is dan jij;
– omdat je nog niet weet of je je bloot wilt geven aan die nieuwe liefde;
of omdat je je niet wilt laten kennen, om welke reden dan ook.

Dat betekent niet dat die emoties er ineens niet meer zijn. Er blijft iets achter. Een residu. Een sensatie. Een vaag gevoel van onbehagen of knagen. Een druk. Een verlangen. Een klacht. Iets onvervulds. Gestolde geschiedenis, die zich nog niet helemaal heeft ontvouwd. Zoiets.

Los je dat dan weer op door dat kopje thee, vroeg ik mij af. Hmmm. Ik denk het niet.
Toch is het oplossen, verdunnen, vloeibaar en transparant maken wel aantrekkelijk: er zit immers informatie in die gestolde belangenbehartiging!
Zoals onze fysieke afvalproducten ook onder de loep veel te vertellen hebben over hoe het met ons gaat, zo zijn emotie-residuën ook waardevol. Er ligt in besloten wat we in een situatie voelden, misschien wilden en niet deden. Of juist deden en niet wilden.

Recycling

Als acteur heb ik veel met drama te maken. Een van de grotere bronnen voor tragedies vind ik het als we als mens niet leren van de geschiedenis. Zowel op macro- als op microniveau. Wereld. Land. Stad. Dorp. Straat. Familie. Gezin. Jij en ik.
Dat bevrijden uit die geschiedenis, dat is repertoire waar ik graag mee wil spelen.

Van je persoonlijke geschiedenis kun je leren. De opgeslagen, gestolde belangenbehartigers de vrije ruimte geven in een besloten, veilige omgeving. Door te spelen met de situaties of metaforen daarvan. Met op maat gemaakte scènes. Via poëzie, songteksten, monologen, improvisatie.
In de repetitieruimte, oorspronkelijk het domein van spelers, bevindt zich de vrijplaats. Daar is de mogelijkheid om gecontroleerd de controle los te laten. De veiligheidspal los te trekken en te kijken wat er ‘in de zwarte doos’ zit. Zodat de informatie alsnog vrij komt. En onze belangen worden behartigd door onze oorspronkelijke emoties. Zodat we niet gedoemd zijn de geschiedenis te herhalen.

Emotioneel detoxen, welja vooruit.

Maar niet door afvalstoffen af te voeren. Nee door hergebruik. Optimale recycling. Leren van je emotionele afvalstoffen en daar nieuwe energie van krijgen.

Ik word er blij van. Dat is mijn kopje thee.

“Emotional Detox  Feel Free”
– to show all your colours –

 

 

Inspirerende 5-daagse

Het eerste avontuur dat kapitaliseren op je eigenschappen heet, zit er bijna op voor zes deelnemers. Zij legden een reis af van bijna een jaar en het leven ziet er anders uit dan een jaar geleden.

Een nieuwe groep mensen is zich aan het vormen. Zij willen oogsten wat ze in huis hebben. Verloren of tekort gedane eigenschappen in het zonnetje zetten. Hun repertoire uitbreiden. Een nieuwe rol verwerven. Kortom tijd besteden aan zichzelf en hun vermogens. Om hier ruimte aan te geven zijn nieuwe data gepland voor een compacter en intensiever traject:

Data tweede traject

(van start bij voldoende aanmeldingen)

Het traject bestaat uit  2x een tweedaagse en 1 terugkomdag:

  • maandag 2 en dinsdag 3 november 2015 –  09.30 – 16.30 uur
  • maandag 7 en dinsdag 8 december 2015 –  09.30 – 16.30 uur
  • maandag 25 januari 2016 – 09.30 – 16.30 uur

Voorafgaand aan het traject en na het invullen van de persoonlijkheidsvragenlijst, maken we een individuele afspraak als intake.

Ook interesse?

Aanmelden kan via het aanmeldformulier. Verdere informatie vragen kan via het contactformulier.

Liever eerst een afspraak? Dat kan ook.

Na aanmelding ontvang je een link voor een persoonlijkheidsvragenlijst die je online kunt invullen.
Ook ontvang je een document waarin je je reden voor aanmelding, je wensen, verlangens en verwachtingen kunt toelichten.

Don't go through life Grow through life - Eric Butterworth -
Don’t go through life
Grow through life
– Eric Butterworth –

 

 

“The sound of potential”

Negen van de tien keer ontmoet ik als acteur in het bedrijfsleven mensen die willen werken aan een situatie, omdat ze zich verzetten tegen de werkelijkheid: ze vinden dat de situatie anders zou moeten zijn. Als ik doorvraag komt het erop neer dat ze vinden dat de situatie meer zou moeten zijn zoals zij ‘normaal’ vinden.

Onder elke klacht zit een verlangen. Verlangen brengt ons verder dan de klacht. Waar de klacht afmeet en tekorten vaststelt, heeft verlangen het speelse vermogen ons te brengen naar wat er nog niet is. Als je het de ruimte geeft.

De ouders van de jongen in de video, verwachtten ook – en hoe voorstelbaar – een andere, ‘normale’ werkelijkheid, toen hun kind nog niet geboren was. Na zijn geboorte verwerkten ze hun gevoelens van verlies, verzetten ze zich niet tegen de werkelijkheid en ontdekten samen met hun kind wat zij zich niet hadden kunnen voorstellen.