Categoriearchief: Geen categorie

Niet voor het resultaat gaan

Terwijl de Olympische Spelen in Rio in volle gang zijn en er gehuild wordt om het behalen van zilver in plaats van goud, lijkt het misschien vreemd om een blog te schrijven met de titel ‘Niet voor het resultaat gaan’.
Toch is dit een van de belangrijkste principes van spelen (lees: jezelf vormgeven) en ook van spelen wat je al eerder (naar volle tevredenheid) hebt gespeeld.

Een van de dingen die ik frequent doe is mezelf beschikbaar stellen als gesprekspartner bij het oefenen van gesprekken. Dat gaat zo: iemand heeft een situatie in gedachten waarbij hij* iets wil bespreken en is nog niet tevreden over het resultaat of over hoe hij het normaal gesproken aanpakt. Hij vertelt mij wie zijn gesprekspartner is, of wordt, en ik neem deze rol op me.
Logischerwijs neemt hij zich iets voor in het gesprek en niet zelden stevent hij dan af op het resultaat dat hem voor ogen staat. Het gevolg is dat hij mij als het ware ‘overslaat’ in het gesprek. Ik ben een te nemen hindernis op weg naar een eenzijdig geformuleerd doel. Daardoor is hij blind voor alle mogelijkheden onderweg. Zoals de mogelijkheid om zichzelf juist via de interactie met de ander vorm te geven en de situatie te beïnvloeden. Om  vanuit een voortdurende verbondenheid met wat hem werkelijk drijft, keuzes te maken en kleur te bekennen. Om creatief en expressief te zijn en zichzelf beschikbaar te maken voor de situatie op een veelzijdiger manier dan hij vooraf had kunnen bedenken.  Om te schitteren in de dialoog.

In onderstaande video** formuleert Joyce DiDonato glashelder dat je nooit meester wordt van je eigen instrument, als je gaat voor het resultaat.
“Don’t recreate what just worked,” zegt ze. “Analyse the process you went through to create that result. If you go for the result: it ain’t gonna work!”

Voor spelen geldt hetzelfde: nooit het resultaat spelen, het resultaat komt voort uit de weg die je aflegt. Die weg kun je leren kennen, zodat je weet hoe je moet reizen. En spelen is niets anders dan jezelf beschikbaar maken voor wat je in de wereld wilt zetten. Een (moeilijk) gesprek bijvoorbeeld.

 

*   voor de leesbaarheid staat overal ‘hij’ waar zowel hij als zij bedoeld wordt
**  met dank aan Wilma van Tuyl die de video deelde op Facebook

Inspirerende 5-daagse

Het eerste avontuur dat kapitaliseren op je eigenschappen heet, zit er bijna op voor zes deelnemers. Zij legden een reis af van bijna een jaar en het leven ziet er anders uit dan een jaar geleden.

Een nieuwe groep mensen is zich aan het vormen. Zij willen oogsten wat ze in huis hebben. Verloren of tekort gedane eigenschappen in het zonnetje zetten. Hun repertoire uitbreiden. Een nieuwe rol verwerven. Kortom tijd besteden aan zichzelf en hun vermogens. Om hier ruimte aan te geven zijn nieuwe data gepland voor een compacter en intensiever traject:

Data tweede traject

(van start bij voldoende aanmeldingen)

Het traject bestaat uit  2x een tweedaagse en 1 terugkomdag:

  • maandag 2 en dinsdag 3 november 2015 –  09.30 – 16.30 uur
  • maandag 7 en dinsdag 8 december 2015 –  09.30 – 16.30 uur
  • maandag 25 januari 2016 – 09.30 – 16.30 uur

Voorafgaand aan het traject en na het invullen van de persoonlijkheidsvragenlijst, maken we een individuele afspraak als intake.

Ook interesse?

Aanmelden kan via het aanmeldformulier. Verdere informatie vragen kan via het contactformulier.

Liever eerst een afspraak? Dat kan ook.

Na aanmelding ontvang je een link voor een persoonlijkheidsvragenlijst die je online kunt invullen.
Ook ontvang je een document waarin je je reden voor aanmelding, je wensen, verlangens en verwachtingen kunt toelichten.

Don't go through life Grow through life - Eric Butterworth -
Don’t go through life
Grow through life
– Eric Butterworth –

 

 

16 versnellingen en meer

Niet marketing-proof

Het zou zomaar kunnen gebeuren, in zo’n periode dat het net lente is. Je loopt een kapper binnen en besluit spontaan tot een andere coupe. Niemand van je vrienden of familie vooraf gepolst of om feedback gevraagd. En zo loop je met je nieuwe look de wereld in, gelukkig met je lente-impuls.

rainbow-hair-1En zo kan het ook gebeuren dat je pas na de volgende keer dat je weer bij de kapper bent geweest en je toch maar weer voor je oude model hebt gekozen, je voor het eerst te horen krijgt hoe je collega’s of vrienden over je lente-impuls-coupe dachten: “Dit staat je toch beter.” Of: “Ik dacht eerst: ‘Wat is dit?” maar toen ik er eenmaal aan gewend was, vond ik het juist wel bij je passen.”

Zo heb ik ook mijn titel voor het traject ‘Kapitaliseren op je eigenschappen’ niet eerst uitvoerig aan de buitenwereld blootgesteld. Geen marketingadviezen opgevolgd bij het bedenken van de naam en deze dus niet eerst voorgelegd aan anderen om te vragen wat ze er voor associatie en gevoel bij kregen. En zo krijg ik nu pas, zo nu en dan wat gedachten en gevoelens te horen: “Kapitaliseren klinkt zo … ja eh … zo, ik weet het eigenlijk niet. Materieel?” Eén van de deelnemers aan het traject, schrijft na de helft van de sessies: “Kapitaliseren op je eigenschappen klonk heel aantrekkelijk. Ik kon me er echter weinig bij voorstellen. Ik aarzelde mij op te geven, maar mijn gevoel zei: gun jezelf dit cadeau, pak het aan en pak dan door.”

Mijn trajectnaam was dus niet marketingproof.
Wellicht is het daarom tijd om de ‘lente-impuls-look’ van mijn trajectnaam wat nader toe te lichten.

Kapitaliseren op je eigenschappen?

Toen ik een jaar of 11 was en een nieuwe fiets zou krijgen,  informeerde mijn moeder bij mijn broer, die als racefietsbezitter met 16 versnellingen als fietsexpert mocht gelden, hoeveel versnellingen mijn fiets zou moeten hebben.
“Een fiets met meer dan twee versnellingen hoef je haar echt niet te geven,” zei mijn broer en in mijn herinnering trok hij er enigszins zijn neus bij op. Uiteraard was ik beledigd, zoals het een jongere zus betaamt. Maar gelijk had hij wel. Ik zou niet uit de fiets gehaald hebben wat erin zat. Alleen blokjes rijden, een keer tegen de wind in of een klein heuveltje op, maar de rest van mijn fietsactiviteiten mocht geen naam hebben. Niets wat meer dan twee versnellingen zou rechtvaardigen.

_DSC0707

Helemaal opgaan doet de vergelijking niet, want een fiets koop je en met je lichaam en geest word je geboren, toch trek ik hier een parallel: velen van ons hebben een fiets met 16 versnellingen waar ze er maar twee van gebruiken. Dat wil zeggen: we gebruiken maar een fractie van de mogelijkheden die ons lichaam en onze geest ons bieden.  We leren lopen, fietsen, praten. Sommigen van ons bekwamen zich, halen het onderste uit de kan qua lichaam of intellect, of blinken door oefening uit in een specifieke vaardigheid.
Maar het geheel van wat je allemaal kan? Wat doen we ermee?

Ik denk dat voor veel mensen geldt, misschien zelfs voor iedereen, dat je maar een fractie van je expressie, van je emoties, maar een snipper van je repertoire gebruikt.

Toen ik net op de toneelschool zat en de hele dag feedback kreeg op hoe ik overkwam, of het geloofwaardig en gevarieerd was wat ik liet zien, had ik het gevoel alsof ik voor het eerst op een fiets met 16 versnellingen zat. Geen idee wat ik er allemaal mee kon.
Al snel werd me duidelijk wat er van alles was waar ik gebruik van zou kunnen maken, maar hoe?
Als acteur ben je je eigen instrument, maar anders dan bij een piano of bij een fiets, is een akkoord in mineur niet met een paar vingers aan te slaan, en is het overgaan naar een ander tempo geen kwestie van het bedienen van een versnellingsnaaf.
Ik had nooit kunnen denken dat er zoveel te leren en experimenteren viel, voor ik door zou hebben hoe ik het hele instrument, mijn instrument, kon bespelen.

Boilly - expressies
Boilly – expressies

Wat een mens kan

Ik ben een mens. Ik bespeel als acteur mijn eigen instrument. Dus ik maak gebruik van menselijke vermogens. Dat betekent dat alle routes voor het vrijmaken van mijn repertoire, ook gebruikt kunnen worden door andere mensen die hun repertoire willen vrijmaken. Voor mensen dus, die willen kapitaliseren op hun eigenschappen.

Wie heeft nooit het gevoel er niet alles uit te halen wat er in zit? Net als bij zoveel dingen die ons omringen (smartphones, computers, auto’s): ze zijn volgestopt met snufjes en mogelijkheden, maar als het erop aankomt, komt je dagelijks gebruik maar op een paar handelingen en programma’s neer.
Zo kies je in je gedrag, expressie en interactie uiteindelijk ook maar een beperkt aantal routes van de eindeloze mogelijkheden die er ook nog zijn.
En ach ja  – zolang het werkt. Waarom zou je je druk maken? Wat je niet kent, dat mis je niet.
Tot het kriebelt. Is dit alles? Het vage gevoel dat er meer in zit.
Of tot het wringt. Ik loop vast, ik wil wat anders, maar wat?

Dan is er niets leukers dan te spelen met je mogelijkheden, je repertoire uit te breiden en je te bevrijden van het idee dat er maar één rol voor je is weggelegd (het ‘doe-maar-gewoon-repertoire’) en te ontdekken dat – bij wijze van spreken – alle 16 versnellingen aan jou besteed zijn.

bike-art